Saatlerin aleyhime işlediğini düşündüğüm serin bir yaz akşamında balkonda oturmuş sokaktan gelip geçenleri izliyordum. Saatleri,dakikaları,saniyeleri düşünmemem gerektiğini farkettiğimde odama gidip hırkamı aldım. Balkona adımımı atarken içimde bir ses “dinle” dedi. Dinle sokağı…

Sokaktan geçen insanların seslerine kulak verdim. İnsanlarla dolup taştığımı düşündüğüm bu gecede aslında insan sesine nasıl da muhtaç olduğumu anladım. Balkonda beni tüm kalbiyle dinleyecek bir insanın özlemi sardı tüm benliğimi. Sokağın sesleri içimi yaktı o akşam…

Gözlerini kapadı bir an. O bir anda binlerce görüntü ve ses vardı. Yaşamının en anlamlı konuşmalarını ve en değerli görüntülerini izledi. O anda bu sıradan gibi gözüken günlerinin devam etmesine karar verdi. Zorunluluğun getirdiği buruklukla değil de heyecanla ve istekle kararını verdi. Kokulu silgilerin kokusuna benzer büyülü bir koku vardı havada…İyileşiyordu. Dışarıya çıkıp simit aldı. Evde çay demledi. Buzdolabından peynir çıkardı. Masada çay,simit,peynir ve kararlı bir kişi vardı. Karnını doyurduktan sonra bu sıradan gibi gözüken günlerin pırlanta değerinde olduğunu kavramasının yarattığı sevinç gözyaşı olup evrene karıştı… 

Beraber olduğumuz her dakikayı şenliğe çeviriyorduk. İşimizi gücümüzü bırakıp şiirler okuyorduk. Şiirler ve mumlar… Işıkla yıkanıyorduk. Dert ettiklerimizi beraber konuştukça dertlerimizi dertten saymıyorduk. Biz yarım bıraksak da cümlelerimizi hayatın onu tamamlayacağına inanıp sessizlikler yaratıyorduk…Tükendiğimizi hissettiğimizde mektuplar yazıyorduk gelecek olan günlere. Konuşmalarımızla sözcüklerin anlamlarını çoğalttığımız da oluyordu.

İçimizde her günü karşılayabilecek cesaret vardı. Yaşam bizi talihsizliklerle aldattıkça bir şarkı söylüyorduk beraber. Yaşam bizi aldattığına pişman oluyordu. Çünkü şarkımız evrene yayılıyordu…

Bir gün o kadar sevgiyle sarıldık ki birbirimize…O gün senin varolmadığını düşündüm. O gün kendimin de aslında olmadığını düşündüm. Baştan beri biz vardık ve biz varız….

Eylül’ün içinde hayal gibi duran bir sevinç köprüsündeydim. Üzgün ve rengarenk sular aktı bulutlarda. İşittiğim aydedeydi. Ünlü ve ünsüz harflerden yelek ördüm bütün gece. İnce bir insandı o. Duyarlı ve nazik. Yağmur göz kapaklarına saklanırdı her zaman…Mutlu insanları gördükçe o da mutlulukla yürür fakat yaşamın büyük bir şaka olduğu düşüncesinden vazgeçmezdi. Akıllıca yapılan bu şakaya son vermektense şakanın içinde olduğunu bildiğinden kimseye söz etmeden o da onlara şaka yapabilirdi. Yaşama verilecek en güzel cevap güzel bir şakaydı belki de…

Sana söyleyemediklerin çoğunu senin bildiğini ve hissettiğini düşününce yüreğim ferahlıyor. Yüreğim ferahlıyor sana açılınca ve yaşam denizine girmeye üşenmiyorum. Yazılarım senin anlattıklarınla canlanıyor ve sen onları okudukça sözcükler gerçek anlamına kavuşuyor. Yaşamımın en karamsar dakikalarını değiştirebileceğimi ve o dakikaların sonsuzluk açısından bakıldığında sadece dakikalar olduklarını biliyorum artık. Bugün olumsuz otomatik düşüncelerden bahsettiğinde içim rahatladı. Olay ve sonuç arasındaki açıklamalarımı daha farklı yaptığım takdirde yaşamımın daha güzel olacağını duymak nasıl da mutlu etti beni…

Ben iyi bir insanım ve güzel duygularım var. Ara sıra olumsuz düşüncelerim olsa da bunlarla başedebilirim düşüncesini yaşamıma yerleştirdiğin için teşekkür ederim.

Bir olay karşısında aklıma gelen en feci senaryoları ortadan kaldırmayı deneyeceğim. Olumsuz görüntüleri,sesleri,bakışları unutup olabilecek en iyi olayları düşüneceğim. 

Sonra da sana nasıl başardığımı anlatacağım. Söz… 

 Karanlıkta kaybolmuş bir çocuk gibi huzursuz uyandım. Üzüntü sarmaşıkları evin duvarlarındaydı. İlaç gibi gelebilecek bir fikir aradım. Düşümde de düşüncemde de bulamadım. Titriyordu içim. Üşüyordum kendime kızmaktan ve kırılmaktan…

Sesinin içinde ufak ve tatlı tatlar bulunan arkadaşımı aradım. İçindeki ufak tatlardan büyük bir pasta uzattı bana. Yaşam pastasıydı adı…