Beraber olduğumuz her dakikayı şenliğe çeviriyorduk. İşimizi gücümüzü bırakıp şiirler okuyorduk. Şiirler ve mumlar… Işıkla yıkanıyorduk. Dert ettiklerimizi beraber konuştukça dertlerimizi dertten saymıyorduk. Biz yarım bıraksak da cümlelerimizi hayatın onu tamamlayacağına inanıp sessizlikler yaratıyorduk…Tükendiğimizi hissettiğimizde mektuplar yazıyorduk gelecek olan günlere. Konuşmalarımızla sözcüklerin anlamlarını çoğalttığımız da oluyordu.

İçimizde her günü karşılayabilecek cesaret vardı. Yaşam bizi talihsizliklerle aldattıkça bir şarkı söylüyorduk beraber. Yaşam bizi aldattığına pişman oluyordu. Çünkü şarkımız evrene yayılıyordu…

Bir gün o kadar sevgiyle sarıldık ki birbirimize…O gün senin varolmadığını düşündüm. O gün kendimin de aslında olmadığını düşündüm. Baştan beri biz vardık ve biz varız….